زشتترین پیراهنهای فوتبال تاریخ : چهارشنبه، 26 اسفند ماه ، 1388 موضوع : مطالب سایت
در گذشته شاید چندان به زیبایی یا حتی راحتی پیراهن بازیكنان توجهی نمیشد؛ حتی در دو دهه اخیر پیراهنهایی طراحی شدهاند كه به زعم طراحان و باشگاهها زیبا و خوب هستند ولی با استقبال هواداران روبهرو نشده و در زمره پیراهنهای زشت ورزشی ثبت شدهاند...
باشگاههای ورزشی با انتخاب پیراهن برای بازیكنان خود در قالب طرح و رنگ در واقع در پی شناساندن بیشتر خود، جذب هواداران بیشتر و در نهایت ایجاد علاقه در بین هواداران و بازیكنان هستند
امروزه پیراهنهای ورزشی به نمادی از قدرت، موفقیت و ملیت كشورها یا باشگاههای ورزشی تبدیل شدهاند. در رده ملی، اكثر كشورها با استفاده از رنگهایی كه در پرچمشان به كار رفته، در انتخاب رنگ پیراهنهای ملی، به نوعی، علاقه خود را به كشورشان نشان میدهند.
قصه پیراهنهای باشگاهی اندكی متفاوت از پیراهنهای ملی است. پیراهنهای باشگاهی معمولاً متأثر از یك نماد به عنوان طرح اولیه و سپس انتخاب رنگ است. این رنگ و نماد حتی میتواند وابستگی یك باشگاه را به یك شركت تجاری، شهر یا استان نشان دهد؛ به همین دلیل در طول سالها، شاهد تغییر رنگها و حتی نمادها و نشانها نیز هستیم.
اكنون پیراهنهای ورزشی اهمیت بسیاری پیدا كردهاند. حضور اسپانسرهایی كه پولهای هنگفتی به باشگاهها تزریق میكنند و تأكید بر استفاده از رنگهایی كه تبلیغ شركتها به وضوح در آن نمایان و برجسته باشد، همچنین توقع هواداران كه با خرید پیراهن و محصولات ورزشی باشگاه علاقه به تیم خود را نشان میدهند، باعث شده طراحی لباس، انتخاب رنگ و... بسیار بااهمیت باشد؛ به ویژه این كه باشگاهها اكنون بخشی از هزینههای خود را از فروش پیراهن و سایر اقلام ورزشیشان تأمین میكنند. باشگاههای بزرگی چون رئالمادرید و بارسلونای اسپانیا، چلسی و منچستریونایتد انگلیس، بایرنمونیخ آلمان و... مثالهای خوبی برای هستند كه نشان میدهند علاوه بر استقبالی كه از محصولاتشان در كشورهای خود میشود، پیراهنهای ورزشی آنها در دیگر كشورهای جهان طرفدار دارد. در این جا بد نیست اشارهای به پیراهن باشگاههایی كنیم كه در سالهای مختلف جزو پیراهنهای زشت بودهاند و به عنوان نمونه بیسلیقگی طراحان و باشگاهها معرفی شدهاند.
باشگاه نورویچ انگلیس 1993
در اوایل دهه 90، باشگاه نورویچ تلاش فراوانی داشت تا بتواند خود را در سطح بزرگان فوتبال كشور انگلیس و همچنین اروپا نشان دهد. طراحان پیراهن باشگاه تلاش كردند در طرح پیراهن باشگاه از طرح و رنگهای دو باشگاه معروف ایتالیا و آلمان به نامهای اینترمیلان و بایرنمونیخ الهام بگیرند ولی در نهایت پیراهنی كه طراحی شد بیشتر شبیه پیراهنهای ورزشی مانند پینتبال بود تا فوتبال!
باشگاه منچستریونایتد انگلیس 1995
در موزه ویژه باشگاه منچستریونایتد پیراهن ورزشی این تیم مربوط به سال 1995 بدجوری توی ذوق تماشاگران میزند و حداقل الكس فرگوسن در این یك مورد گناهكار است! این پیراهن نه به نام شیاطین سرخ میخورد و نه حس برتری را القا میکرد. یك پیراهن نه، ببخشید! یك تیشرت كه بیشتر به درد مهمانی میخورد تا بازی فوتبال!
باشگاه استون ویلای انگلیس 1993
باشگاه استونویلا در دهه 90 از تیمهای بزرگ لیگ برتر انگلیس بود؛ ولی این روند پس از سال 2000 تداوم نیافت. پیراهنهای ورزشی این باشگاه هرچند در دوره خود چندان هم بد به نظر نمیرسید، استفاده از تركیب رنگهایی مثل سیاه، قرمز و سبز باعث شد پیراهنهای این باشگاه هم چنگی به دل نزند.
تیم ملی مكزیك 1994 و 1998
مكزیكیها را باید بدسلیقهترین افراد روی زمین از نظر انتخاب رنگ برای تیم فوتبال معرفی كرد. پیراهنهای عجیب و غریب و الهامگرفته از فرهنگ سرخپوستی فقط به دهه 90 و سال های 94 و 98 ختم نمیشود. در سال 1994 پیراهن خورخه كمپوس، دروازهبان این تیم بیشتر به یك تابلوی نقاشی شبیه بود.
در سال 98 نیز پیراهن بازیكنان باشگاه در نوع خود منحصر به فرد، جالب و در عین حال بسیار زشت بود!
باشگاه آرسنال انگلیس 1991
دهه 90، گویی دهه آزمایش و امتحان رنگهای مختلف در پیراهنهای ورزشی بود و در این عرصه آرسنالیها پیشتاز بودند و سعی میكردند تغییرات زیادی در پیراهنهای ورزشی خود ایجاد كنند؛ ولی بدترین آن در سال 1991 بود كه پیراهن باشگاه با رنگ زرد و مشكی بیشتر به پیراهن دلقکها و شعبدهبازها شباهت داشت تا پیراهن یك تیم فوتبال!
باشگاه چلسی انگلیس 1995
باشگاه چلسی پیش از خریداری توسط رومن آبرامویچ، سرمایهدار بزرگ روس، باشگاه چندان مطرحی در لیگ برتر انگلیس نبود و حداقل در قوارههای قهرمانی مطرح نمیشد. با این حال در اوایل دهه 90 میشد ستارگان بزرگی را در تركیب این تیم دید. در سال 1995 طراحان لباس، پیراهنهایی برای این باشگاه طراحی كردند. اوج بدسلیقگی آنها زمانی مشخص شد كه رودگولیت، ستاره هلندی وارد زمین شد. پیراهنی كه با چهره خاص گولیت همخوانی نداشت و بیشتر به پیراهن مهمانی شباهت داشت تا فوتبال!
تیم ملی كامرون 2002
گویا كامرونیها مشكل خاصی با شماره پیراهنهای خود داشتند چون در پیراهنهای طراحی شده تیم ملی كامرون در سال 2002، شماره پیراهنهای این تیم كه بیشتر شبیه پیراهن بسكتبالیستها بود، از فاصله بسیار دور نیز خوانده میشد؛ البته این نخستین بار نبود كه كامرونیها با پیراهنهای خود خبرساز میشدند؛ پیش از آن نیز با پیراهنهای چسبان و غیر استاندارد نگاه ها را به خود جلب كرده بودند.
-----------------------------------------------------------
منبع: علی كهننسب - همشهری آنلاین
با تشکر از مرتضی امیر عباسی
-----------------------------------------------------------
منبع این مقاله : سایت اطلاع رسانی، علمی و خبری مؤسسه دوازده http://cms.12ins.ir
باشگاه نورویچ انگلیس 1993
در اوایل دهه 90، باشگاه نورویچ تلاش فراوانی داشت تا بتواند خود را در سطح بزرگان فوتبال كشور انگلیس و همچنین اروپا نشان دهد. طراحان پیراهن باشگاه تلاش كردند در طرح پیراهن باشگاه از طرح و رنگهای دو باشگاه معروف ایتالیا و آلمان به نامهای اینترمیلان و بایرنمونیخ الهام بگیرند ولی در نهایت پیراهنی كه طراحی شد بیشتر شبیه پیراهنهای ورزشی مانند پینتبال بود تا فوتبال!
باشگاه منچستریونایتد انگلیس 1995
در موزه ویژه باشگاه منچستریونایتد پیراهن ورزشی این تیم مربوط به سال 1995 بدجوری توی ذوق تماشاگران میزند و حداقل الكس فرگوسن در این یك مورد گناهكار است! این پیراهن نه به نام شیاطین سرخ میخورد و نه حس برتری را القا میکرد. یك پیراهن نه، ببخشید! یك تیشرت كه بیشتر به درد مهمانی میخورد تا بازی فوتبال!
باشگاه استون ویلای انگلیس 1993
مكزیكیها را باید بدسلیقهترین افراد روی زمین از نظر انتخاب رنگ برای تیم فوتبال معرفی كرد. پیراهنهای عجیب و غریب و الهامگرفته از فرهنگ سرخپوستی فقط به دهه 90 و سال های 94 و 98 ختم نمیشود. در سال 1994 پیراهن خورخه كمپوس، دروازهبان این تیم بیشتر به یك تابلوی نقاشی شبیه بود. 
دهه 90، گویی دهه آزمایش و امتحان رنگهای مختلف در پیراهنهای ورزشی بود و در این عرصه آرسنالیها پیشتاز بودند و سعی میكردند تغییرات زیادی در پیراهنهای ورزشی خود ایجاد كنند؛ ولی بدترین آن در سال 1991 بود كه پیراهن باشگاه با رنگ زرد و مشكی بیشتر به پیراهن دلقکها و شعبدهبازها شباهت داشت تا پیراهن یك تیم فوتبال!
باشگاه چلسی پیش از خریداری توسط رومن آبرامویچ، سرمایهدار بزرگ روس، باشگاه چندان مطرحی در لیگ برتر انگلیس نبود و حداقل در قوارههای قهرمانی مطرح نمیشد. با این حال در اوایل دهه 90 میشد ستارگان بزرگی را در تركیب این تیم دید. در سال 1995 طراحان لباس، پیراهنهایی برای این باشگاه طراحی كردند. اوج بدسلیقگی آنها زمانی مشخص شد كه رودگولیت، ستاره هلندی وارد زمین شد. پیراهنی كه با چهره خاص گولیت همخوانی نداشت و بیشتر به پیراهن مهمانی شباهت داشت تا فوتبال!
گویا كامرونیها مشكل خاصی با شماره پیراهنهای خود داشتند چون در پیراهنهای طراحی شده تیم ملی كامرون در سال 2002، شماره پیراهنهای این تیم كه بیشتر شبیه پیراهن بسكتبالیستها بود، از فاصله بسیار دور نیز خوانده میشد؛ البته این نخستین بار نبود كه كامرونیها با پیراهنهای خود خبرساز میشدند؛ پیش از آن نیز با پیراهنهای چسبان و غیر استاندارد نگاه ها را به خود جلب كرده بودند.